With RVDA as the official Fashion Weekly (the AIFW news paper) photographer  (next to his work for Blue note and various magazines) and Joris Bruring flying in and out of Paris for shoots (Yes, we are very proud indeed!), it was time to find a fresh face.

The new addition is Heidi van Leeuwen

http://www.heidifotografie.nl/

 

 

Her  first photo’s are those of the Marlies Dekkers show. Enjoy!

Hanna Verboom mag zich sinds gisteravond de trotse winnares noemen van de Elle Style Award. Verboom die een vaste bezoeker is van de Amsterdam International Fashion Week werd geroemd om haar eigen stijl en haar mode-gevoel.

Onder de genomineerden bevonden zich verder actrice/schrijfster Halina Reijn, actrice/presentatrice Georgina Verbaan, actrice/schilderes Hanna Verboom , directeur van de Dutch Fashion Foundation Angelique Westerhof en actrice Tjitske Reidinga.

 

De prijs wordt jaarlijks uitgereikt tijdens de wintereditie van de Amsterdam International Fashion Week.

Yesterday was D-Day for the Fashion Institute Arnhem (FIA), its top-graduates showed their work to the public. Only four of them were considered to be worthy: Lifu-Hsiao, Sanne Schrijver, Julia Eichler and last but not least: Claes Iversen.

Prior to the show the golden heel award was handed to Julia Eichler for her grey leather purple plateau heeled shoe.

 

Hsiao kicked-off with the beautiful music of Bach. Fascinating combinations of thinly knitted wool in grey, purple and petrol were combined with floating organza and chiffon, creating an elegant and feminine collection.

 

Sanne Schrijver’s collection was severely inspired by Lanvin’s  big shoulder’s and Tchaikovsky Sugar Plum Fairy. Some of the dresses resembled candy floss. The romantic nature of the collection was underlined by the powder colors that were used.

 

Although Julia Eichler won the award for best shoe, the collection was less inspirational. The vibrant colors (green, purple, orange) and the bright tights couldn’t quite cover up the fact that the collection seemed not as well made as the collections by her classmates (why was orange sticky tape holding up the harem pants) . Some of the elements, such as the short orange jacket showed that Eichler has it in her to pay attention to those details.

 

Claes Iversen was the last in line. Starting with a sample from Kraftwerks Autobahn (preceded by the car crash) it became obvious that Iversen had chosen the crash as the central theme for his Couture collection. Not only parts of crashed cars (safety belts, head support, parts of the window, and it even seemed as if one of the dresses was made of fabrics used for car interiors) were ingeniously integrated in the clothes so were the animals (real and absolutely beautiful fur!) that didn’t survive the crash.  It became clear that Iversen (who got the highest marks) is ready to shock the world. With beauty and humor.

 

Marlies Dekkers' PR team created a hype even before anyone saw a glimpse of her new collection. With a secret front row impressing even the international tabloids the Westergas location was buzzing long before any of the stars arrived.

While it was still uncertain whether any of the rumors were true, Kelly Rowland showed up and it is said that Rihanna came to the party (I was on my way home by that time after a intensive speech from a fortune teller: I will be fine career wise but anything else…).

 

 

The show itself was inspired by Galliano’s work for Dior. The make-up, the show (theme: Luna Park, think Circus, Cabaret), quite impressive and of high international standard. The lingerie was very Marlies Dekkers (although I wasn’t looking at the lingerie that much but staring at the incredible bodies of some of the models, Oops).

 

 

The show ended with the announcement that Marlies will receive the creator of the year award from the Mayer of Paris. The icing on the cake after 15 years of hard work.

The party after the show had the same vibe as the show, including dwarfs, snakes, fire-eaters, fortune tellers and women with beards, and went on till five this morning so I‘ve heard.

 

After a difficult year it became clear last night that:

 

 

The vibrant colors (indigo, pink) and funky (pied-de-poule cardigans and animal prints consisting of small lobsters, the brands signature) combinations made the crowd happy. The creative team  clearly got their inspiration from the eighties punk scene in London judging by the Doc Martins and edgy hairdo’s.

 

The show left me with only one problem: when can I get the indigo pants?

The Dutch Fashion Foundation changed the location of their prelude fashion salon, that precedes the catwalk show programme of the Amsterdam International  Fashion Week, but with the change of outfit came a beautiful grown-up evening. The location, hotel Krasnapolsky, was packed with captains of industry (Fortis, Boer and Croon), celebrities (Bracha van Doesburgh, Hanna Verboom) and all relevant press.

 

The first show by Sjaak Hullekes was more than beautiful. Inspired by Lanvin’s latest collection Hullekes showed a clean lined college look, including two-tone shoes.  All coats (especially the fur jacket, the cape and the button-up coat) were gorgeous. I even felt sorry for a minute that it was a collection suited for men only.

 

The second show by Conny Groenewegen showed that the designer learned a lot since her last show. Her knowledge of fabrics is (and already was) very impressive. The white leather coats that looked knitted, wowed the public. Although the inspiration for her collection became clear from the start (20’s, 40’s) there was still some discrepancy with respect to the assemblage of the collection. It felt as if some of the pieces didn’t really fit the collection’s overall look. Nevertheless, it seems as if the knitting specialist is coming of age.

 

Corné Gabriels’ inspiration was the Dutch weather and its skies.  A fun collection especially the knitted sweaters with rain, clouds and lightning.

 

The final show by Mada van Gaans was, as expected, very feminine and beautiful (I would love to wear almost all outfits). However, it was a less mind blowing experience that her previous collection. It felt as if she played it safe, which came as some sort of a disappointment. Van Gaans has all necessary skills to impress and seduce in a way that big names can, but she has to let go of her modesty (so, please Mada! Impress me, have me gasping for air like last time!).

 

All and all Angelique Westerhoff (in a silver outfit by Spijkers and Spijkers) and her team pulled it off.

Brilliantly.

The Underground Fashion Talent Awards are a reoccurring underground event during Fashion week. The designs on display are often more street wise and edgy than what is shown during the regular Fashion Shows. With two front row tickets and arm candy I was ready for some entertainment. Especially since one of the designers, Jeroen Panders, will take up a job at Zac Posen, after Amsterdam Fashion Week.

The first show by AJ Lord Sienna was gold, slender and inspired by the ancient Greek and Arabic Worlds.  The strapless catsuit-dresses were a fun and new addition to the world of fashion, however most of the show was fun, but not very innovative.

 

The second show by Helina Guleria was not my cup of tea. In theory, the combination of ancient Indian techniques and modern street design sounded exciting, in practice it turned out to be a sad imitation of Daryll van Wouw’s graphic design (and why on earth would you want to see handsome guys in baby suits, rompertjes-for the Dutch people amongst you readers).

 

The last show by Baas and Panders was inspired by the wild nineties dance scene in Amsterdam (think Roxy, Escape and IT). Since I started going out during the nineties, I was eager to learn what the guys came up with. A shocking number of naked tits and ass was shown (the arm candy decided to become an instant fashion addict). Most in black and white. Very nineties indeed, but fashionable? In some of the pieces the craftsmanship of the duo was shown, however it felt as if the collection would have been better balanced if the designers would have had some more days both for the styling as the sewing.

 

For more details check www.ufta.nl 

photo: Baas & Panders

 

 

De Nederlandse mode zit in de lift. Elk zichzelf respecterend modehuis heeft een Nederlander als hoofd van de creatieve tak in dienst (denk Marc Jacobs, Dior Homme) en de catwalk wordt bevolkt door Hollandsche schonen.

 

Geen wonder dat Mercedes Benz (hoofdsponsor  van o.a. New York Fashion Week) de Nederlandse modescène met argusogen in de gaten houdt. Het begon relatief bescheiden met de Prelude van de Dutch Fashion Foundation, maar sindskort is de samenwerking uitgebreid met een heuse award: de Mercedes-Benz Dutch Fashion Award (ontworpen door Ted Noten – een bekende uit de Dutch Design wereld). In een feestelijk verlichte Beurs van Berlage vond op 1 november de eerste uitreiking plaats. Onder de genomineerden bevonden zich verrassend de zusjes Spijkers en Spijkers en het herintredende duo Klavers van Engelen. Verder waren usual suspects Jan Taminiau, Mada van Gaans, Daryl van Wouw, Francisco van Benthum en iets minder usual suspect Jeroen van Tuyl van de partij.

“Een gelopen race,” dacht ik als onwetende toen ik de genomineerden lijst zag.  Spijkers en Spijkers, wiens collecties de goedkeuring van Nuclear Wintour kunnen wegdragen, zijn immers al een stap verder dan de andere ontwerpers.  Dus als ze dan toch worden genomineerd voor een “aanmoedigingsprijs”(er was een startkapitaal te winnen) zullen ze ook wel winnen. 

Verkeerd gedacht.

 

De jury deels bestaande uit inkopers van gerenommeerde warenhuizen (Neiman-Marcus en Bergdorff Goodman) koos voor de draagbare vouwkunst van Klavers en Van Engelen. De collectie van dit duo werd gekenmerkt door vloeiende lijnen en knap stofgebruik. In de toelichting op de collectie werd uitgelegd dat de stof was gekozen op basis van interactie met wind (al dan niet veroorzaakt door het lopen van de modellen).  De afwerking van de collectie vond ik persoonlijk tegenvallen en de toevoeging van semi-doorzichtige broeken had een hoog Cora Kemperman gehalte (niet mijn kopje thee). Maar goed, absoluut een collectie die de gemiddelde Amerikaanse en Hollandse vrouw met een gemiddelde maat 42 fluitend aan kan.

De spectaculaire Londense collectie van Spijkers en Spijkers was ook in the flesh beeldschoon. Verder verdienen de mooie details in de verassende mannenmode van zowel Wolf Van Benthum en Jeroen van Tuyl een eervolle vermelding. Bij de overige ontwerpers was het een reprise van het werk wat ze afgelopen Fashionweek hadden geshowd (zie voor een bespreking hiervan de fashion week blogs).

Op de valreep ontvingen Ruud van der Peijl en Carice van Houten nog een mode-iconen prijs en kreeg Darryl van Wouw een uitnodiging om zijn collectie te showen op Bread and Butter. Daarna bleef het nog lang onrustig in de Beurs van Berlage.

Al met al een mooie avond.

 

(P.S. Foto’s volgen)

 

Concurrent Grazia spendeerde een godsvermogen aan bijzonder irritante reclamefilmpjes, maar Gala besloot tout modeminnend Nederland te trakteren op een fijn feest. Kosten noch moeite waren gespaard. Beginnend bij de hoogpolige rode loper met het Gala logo en eindigend met een afterparty met ons aller Geer (die van Goor) in L’Europe.

Opvallend was dat het aanwezige publiek een serieuze poging had gedaan om zich feestelijk aan te kleden. Van glitterende open ruggetjes tot enkellange Cavalli’s. Heel on-Nederlands.

De eerste foto's zijn te bewonderen in het fotoalbum.

Uiteraard van RVDA!

 

Een FabLab is een digitale werkplaats waar met behulp van speciale lasertechnieken producten kunnen worden ontworpen en gemaakt, variërend van mallen en stickers tot maquettes.
Het FabLab concept werd ontwikkeld door professor Neil Gershenfeld, director van het Centre for Bits and Atoms (CBA) van het MIT (Massachusetts Institute of Technology).

Door middel van deze digitale werkplaatsen wordt toegang geboden aan zoveel mogelijk mensen, van universitair onderzoekers tot kunstenaars en kinderen, om meester en vormgever te worden van hun eigen idee. Iedere geïnteresseerde kan zich in relatief korte tijd de vaardigheden eigen maken om te werken met de FabLab machines en software.

 

De FabLabs zijn te vinden in het Pakhuis de Zwijger en in de tentoonstellingsruimte van Mediamatic op de begane grond van het PostCS gebouw.

 

Op Picnic ’07 (24 t/m 28 september) zal voor het eerst in Nederland – onder toeziend oog van Neil Gershenfeld – een FabLab aan het grote publiek worden getoond, met workshops voor kinderen en volwassenen. Het FabLab in het PostCS gebouw zal worden ingezet bij de ontwerpwedstrijd voor de elHema tentoonstelling van Mediamatic (tot 4 november).

 

Dit initiatief wordt ondersteund door de Amsterdamse Innovatie Motor, Regionaal Technocentrum Amsterdam, Roland, Epilog, Syntens, Mediamatic, Waag Society en FabLab.nl.

Voor meer informatie zie www.fablab.nl

Na een relatief beschaafde maand waarin tout modeminnend Nederland de weg naar Leesvoer wist te vinden vanwege Fashionweek, scoort Leesvoer nu vooral lezers vanwege huzarensalade.

Heel veel mensen zijn op zoek naar huzarensalade op google.

Dat je op google zoekt naar Cartierfoto’s, foto’s van Taminiau dat begrijp ik (overigens: de combinatie Jan Taminiau + moord begrijp ik niet helemaal, tenzij hier een gefrustreerde couturier achter zit…).

Maar huzarensalade…

Er rest mij maar een conclusie: de huzarensalade is bezig aan een comeback. Na de legging, de schoudervullingen en fluorpakjes is het favoriete hapje uit mijn kindertijd ook weer En Vogue.

Dat men inmiddels nauwelijks meer weet hoe de huzarensalade er ook alweer uit zag, blijkt wel uit de vraag: afbeeldingen huzarensalade.

Voor deze arme lezer, die dus via zijn vraag om huzarensalade op Leesvoer belandde even een korte omschrijving: Een huzarensalade is een salade van aardappelblokjes, rundvlees, appel, augurk en soms ui. Mayonaise wordt naast de salade geserveerd.

De kleur is die van behangplaksel (de consistentie in de meeste gevallen ook) met her en der een blij gekleurde erwt of een wortelblokje, die er beiden niet in thuis horen maar wel vaak in de prefab salades worden aangetroffen.

Tot zover de huzarensalade.

Nu is het alleen nog wachten op de revanche van de kaasfondue.

 

Mijn evil-twin is weer vrijgezel.

En aangezien zij hersens en humor combineert met een killer-body staan er volksstammen kerels aan haar deur te rammelen. In de hoop in haar balboekje te komen.

Helaas komen er in deze slipsteam van veel mannen ook altijd wat minder geslaagde exemplaren mee.

Mijn miss Evil heeft vooral last van de verkeerde man (http://leesvoer.punt.nl/index.php?gr=770429) en dan van een bepaald slag: de zogenaamde macho-midget.

De macho-midget is extreem narcistisch, denkt dat hij intelligent is, lult vijf kwartier in een uur, lijkt charismatisch maar blijkt vooral hardnekkig. Dit type man heeft eenmaal de nectar geproefd (omdat een powervrouw in een onbewaakt (lees: dronken, beschadigd zelfvertrouwen) moment op zijn moves inging) en is er van overtuigd dat hij tot het rijtje alpha-mannen is toegetreden. De vrouwen uit zijn eigen liefdeskaste keurt hij geen blik meer waardig. Hij wil een vrouw die hem kiest, terwijl ze hem eigenlijk niet nodig heeft. Een vrouw met benen van twee meter en golvend haar. Vrouwen op YSL schoenen en met een getailleerde chirurgenoutfit. Vrouwen die elke man kunnen versieren, maar hem boven haar andere opties verkiest.

En dat gaat gewoon niet gebeuren.

Desondanks blijft hij als een mug om de hoofden zoemen van zijn objects of affections of liever gezegd als een recalcitrante jack russell on acid rond haar benen rennen.

Met uitzicht op haar navel.

Want hoger reikt hij niet.

De powervrouw kan geen stap verzetten zonder over zijn postuur te struikelen.

Gezien het feit dat de meeste powervrouwen goed zijn opgevoed, blijft ze dus braaf staan waar ze staat en laat hem een goed gesprek met haar taille houden.

Nu zou het niet zo problematisch zijn, als ze ondertussen gewoon een praatje kon maken met die adonis van 2.20m, maar nee, die vlieger gaat niet op.

Zodra de adonis zich aandient, verandert de midget in een kuitenbijter.

Hij begint driftig op en neer te springen, gilt iets in de richting van de man van 2.20m en giet al springend zijn biertje leeg in het kruis van zijn opponent (hoger reikt hij immers niet).

Gevolg: de powervrouw ziet na een gesprek van 5 minuten een adonis afdruipen zonder dat ze beseft wat er is gebeurd (mannen zijn niet zo eager om uit te leggen waar hun natte kruis vandaan komt).

En dan slaat de twijfel toe.

Stink ik naar knoflook?

Zei ik iets raars?

Zie ik er toch niet zo hot uit als ik dacht?

Heb ik een puist?

O GOD?

Op dat moment slaat de midget toe.

Hij schenkt zijn slachtoffer vol en vraagt haar mee uit.

In deze opperste staat van verwarring zegt ze, als ze pech heeft, ja.

 

There is no escaping the macho-midget….

Ze zouden er een verdelgservice op los moeten laten.

Het Parool acht zijn jurk van de dag boven elke vorm van competitie verheven, Bastiaan van Schaijk (Avantgarde) noemt hem dé modebelofte van Nederland en de Pers kwam woorden tekort om het talent van Claes Iversen te beschrijven.

 

De eerste show van ontwerper Claes Iversen vond afgelopen zaterdag plaats onder toeziend oog van de (inter) nationale modepers. Dankzij zijn status als voormalig stagiair van Viktor en Rolf en een sponsor van klasse (Mulberry) waren de verwachtingen vooraf aan de show hooggespannen. Blijkens de lovende woorden van de modejournaille heeft Iversen met zijn show zijn belofte ingelost.

 

 

De eerste ontwerpen uit zijn nieuwste collectie werden ingeleid met een retrospectief op zijn eerdere werk waarmee de ontwerper voor diverse modeprijzen was genomineerd (BLVD, Frans Molenaar, Lancôme Colour Design Awards). Uit alle ontwerpen kwam naar voren dat Iversen een groot liefhebber is van power-vrouwen die niet bang zijn om te spelen met hun eigen sensualiteit.

 

 

Waar zijn eerdere stukken vooral insprongen op de sterke kant van de vrouw,  lieten zijn nieuwste stukken zien dat ook power-vrouwen een soft-side mogen hebben. En die soft-side is bijzonder aangenaam.

De hoofdlocatie van de Fashionweek op het museumplein werd gisteravond feestelijk geopend met de show van viswijf Judith Osborne. Met een overdosis aan kleur en slechte teksten week Osborne niet af van haar gebruikelijke gimmick. Neerlands bekendste modeduo Victor en Rolf (meesterlijk geïmiteerd door Quote’s Jort Kelder en Mischa van de Woestijne) sloot de show af en lanceerde daarmee ook het meest recente Quotenummer waar Osborne als gast-hoofdredactrice optreedt.

Na het Oud-Hollandsch viswijf was publiekstrekker Ilja Visser aan de beurt. Ook hier weinig verrassingen. Visser bleef (helaas) trouw aan haar voorkeur voor broeken met een laaghangend kruis en voegde hier een hair/hippietouch aan toe door gebruik van stretch velours en wijde pijpen met plateauzolen. Wel viel op dat Visser een meesterlijke techniek heeft ontwikkeld voor het bewerken van zijde. Niet alleen het kleurverloop was uitzonderlijk, ook de bijna naadloze coups waren van zeer goede kwaliteit.

 

Nu ik o.a. in de modebizz werkzaam ben (betaald enzo) legt de Fashion Week een nog grotere druk op mijn bestaan dan dat het al deed. Mijn geliefde zit namelijk ook in de branche. En deze geliefde weet beter wat er hot or not is dan wie dan ook, dus daar ben ik mooi klaar mee met mijn goeie gedrag. Want eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik sinds de kortsluiting in mijn hoofd, ook geen nieuwe jurken heb aangeschaft (want ik heb geen wild uitgaansleven meer).

En mijn lief heeft mijn jurken al gezien.

Al mijn jurken.

En hij niet alleen, ook alle andere fashionfeeksen (m/v) hebben mijn outfits al gezien.

Want die mag ik tegenwoordig elke dag aan.

Naar werk.

En het is dus net een beetje jammer als je hip en fashionable wil doen in een outfit waar je dagelijks in gespot kan worden.

Dus heb ik dit weekend in een recordtempo twee nieuwe outfits aangeschaft.

Het gros van mijn schoenen naar Amsterdam verhuisd (20 paar).

En mijn föhn.

En de stijltang.

En alle mogelijke en onmogelijke accessoires.

Die ik misschien wel helemaal niet ga gebruiken.

Maar ja…stel je voor dat ik ineens persé een rozet op mijn jurk wil.

Of een lint als riem.

Beide outfits hebben inmiddels hun entree gemaakt.

Een van beiden kan deze week nogmaals aan…mits compleet anders gestyled (zowel ik als jurk).

Maar goed…da’s dus maar een dag.

Of drie.

Waarvan er dus al twee verstreken zijn.

Nog zeven te gaan.

Aaaargh…

 

Voor en overzicht van alle partyoutfits klikt u door ;-)

Hoewel de Fashion Week officieel komende zaterdag pas van start gaat, kan men officieus vanaf vanavond al gaan genieten van de eerste shows en feestjes. Aan de overkant van het IJ tonen vanavond diverse ontwerpers hun talenten op de vierde UFTA-editie (Underground Fashion Talent Amsterdam). Winnares van de Elle Style Award voor Styling talent Francis Massink is een van hen. De afterparty zal plaats vinden op de Supper Club Cruise met onder meer WANNABEASTAR en Miss B-have (www.ufta.nl)

Morgenavond, 20 juli, opent het verbouwde Marcanti de deuren met –als we de geruchten mogen geloven- een optreden van Boy George. Kaartjes zijn on invitation only (Leesvoer is erbij dus u krijgt een fullcolour verslag).

 

 

En om helemaal in de New Wave te blijven zal ook komende vrijdag een editie van Fashion Radio worden verzorgd door DJ Lupe (www.djlupe.com) en Ruud van der Peijl (the King of Style volgens eigen zeggen) in studio 80 (www.studio-80.nl).

 

P.S. Mocht u door de feesten de fashion niet meer zien: OFF-Schedule begint ook al op vrijdag 20 juli!